به گزارش پایگاه خبری جارچی روز، بعضی قصهها با یک اتفاق شروع میشوند اما با عشق تداوم مییابند قصه محبوبسادات هم از یک نیمه شعبان در بلوار پیامبر اعظم (ص) شروع شد، زمانی که او و دوستانش در موکب تجلی کوثر مشغول معرفی کتاب بودند هیچگاه فکر نمیکردند دست تقدیر آنها را به مسیری بکشاند که مسئولیت یکی از موکبهای پرشور مسیر زائران را بر عهده بگیرند، امروز او مسئول موکب محبینالمهدی است؛ بانویی که میگوید خستگی برایش معنا ندارد و هر هفته که کار موکب تمام میشود از همان لحظه به فکر منوی هفته بعد و لبخند رضایت زائر است.
امانتی که به دست سادات رسید
همه چیز از پیشنهاد آقای باقری مسئول موکب مجاور شروع شد، موکبی که فقط پذیرایی داشت و جای خالی حضور بانوان و کار فرهنگی در آن حس میشد، محبوبسادات میگوید آقای باقری گفتند ما نیروی خانم نداریم شما بیایید و بال فرهنگی موکب ما باشید، ما هم با جان و دل قبول کردیم اما مدتی نگذشت که بیماری سرطان بانی موکب را خانهنشین کرد، دو سال تمام موکب را با چنگ و دندان حفظ کردیم تا چراغی که به نام حضرت مهدی (عج) روشن شده بود، خاموش نشود.
بعد از مدتی نام موکب با اندکی تغییر به “محبینالمهدی” تبدیل شد تا هویتی تازه بگیرد؛ هویتی که حالا ۵ سال است در تمام مناسبتها از نیمه شعبان و غدیر گرفته تا ایام جنگ و بحرانها در کنار مردم است.
سفرهای به رنگ اخلاص از “کُبّه” تا “آش گوشت” عراقی
موکب محبینالمهدی فقط به چای و شربت خلاصه نمیشود، اینجا سلیقه بانوان ایرانی با ذائقه زائران عراقی گره خورده؛ محبوبسادات با افتخار از منوی متنوع موکبش میگوید سعی کردیم پذیراییمان خاص باشد از دوغ و شربتهای خنک در تابستان گرفته تا پخت غذاهای عراقی مثل کبه، بریونی عراقی، شله و آش گوشت، فرقی نمیکند هوا سرد باشد یا گرم، ماه رمضان باشد یا ایام عادی ما و همسرم به همراه چند تن از دوستان صمیمیمان همیشه پای کار هستیم.
فرهنگی که در متن خدمت است
او معتقد است کار فرهنگی نباید جدا از مردم باشد، در موکب آنها از مسابقه عکاسی با دکورهای مذهبی (مثل دکور خاص روز مباهله) تا میزهای رنگآمیزی برای کودکان برپا بوده اما اوج کار فرهنگی این بانو و همراهانش در روزهای سخت جبهه مقاومت تجلی یافت، زمانی که رژیم صهیونیستی حملات خود را آغاز کرد موکب محبینالمهدی به کارگاه بافتنی تبدیل شد، محبوبسادات میگوید زمستان بود و رزمندگان جبهه مقاومت در سختی بودند، نشستیم و برایشان کلاه بافتیم، کمک جمع کردیم و هر چه در توان داشتیم برای پیروزیشان نذر کردیم.
از خیابانهای قم تا خیابان طبرسی مشهد
فعالیتهای این بانوی خستگیناپذیر به جغرافیای خاصی محدود نمیشود، او حالا هم در عراق موکبداری میکند و هم در ایام شهادت امام رضا (ع) زائران خراسانی را نمکگیر سفره محبتش میکند؛ در مشهد خیابان طبرسی غرفه داریم و با همکاری آستان قدس رضوی مسئولیت پذیرایی از زائران آقا را بر عهده میگیرم و در ایام اربعین از سوم صفر راهی میشویم و تا بعد از اربعین و آخر صفر تمام زندگیمان وقف خدمت میشود.
خستگی؟ هرگز!
وقتی از او میپرسم در این ۵ سال که از یک یا دو میز ساده شروع کردید خسته نشدید با لبخندی که حکایت از آرامشی درونی دارد میگوید نه عزیزم! اصلا. همین که یک مراسم تمام میشود من به فکر هفته بعد هستم، به این فکر میکنم که چه بپزم و چطور از زائران پذیرایی کنم که لایق نام این موکب باشد.
محبوبسادات میرهای نمونهای از بانوان تمدنساز ایرانی است که ثابت کردهاند مدیریت جهادی و کار تشکیلاتی وقتی با چاشنی مادری و عشق به اهلبیت (ع) آمیخته شود بنبستی نخواهد داشت؛ او هنوز هم با همان چند نفر اصلی و گاهی با کمک اقوام پای همان میزهای ساده میایستد میزی که شاید کوچک باشد، اما به وسعت قلبهای منتظر برکت دارد.
